Константы Микевич (1911-1935)

Матери

Сегодня Большая Медведица ведет своих малых
к черным водопоям.
Ты смотрела на меня целый вечер, мама,
в сером покое.
Думала: кто это в кресле тут предо мною,
это не сынок.
Сын в моем теле, где льется былое,
медовый поток.
Я к водопоям возьму его чистым,
как смерть, нежна.
В кресле чужой останется стынуть,
в злых длинных штанах.

              Кшиштоф Камил Бачиньски

     
           1921-1944

Лесом

Я по лесу иду, лап следы оставляя на тропах,
и дышу в узком логове грудью лохматой.
Это правда, что я рыбой был до потопа,
и что волк я, влюбленный в цветов ароматы?
В эти сосны плывущие? Запах шерсти так едок.
Я смотрю вам в глаза, и мой шаг равен веку.
Где кончается лес, там меня среди веток
ждет охотник с собакой, что тоже была человеком.
Ноябрь 1940.

             Эрнест Брылль

Псалм стоящих в очереди

За чем эта очередь стоит?
За серостью, серостью, серостью
Чего в этой очереди ты ждешь?
Старости, старости, старости
Что ты купишь, когда дойдешь?
Томление, томление, томление
Что ты принесешь домой?
Каменное сомнение, сомнение

Будь как камень, стой держись
Когда-нибудь эти камни дрогнут
И полетят как лавина
Сквозь ночь
Сквозь ночь
Сквозь ночь.

                              Лавина

Столько былого ничем не сталось
Хотя и небо над нами ломалось
И отворилась рана земли.
Слепой и глухой останемся ль мы,
Всё понимающей, но упорной
Огненной лавой - в которой горы
Стирают горы. Чтобы напором
Сгладить зеро к нулевому овалу,
К бесплодному каменному развалу...

Будем ближе друг к другу...

Будем ближе друг другу, ибо нас разделяют ,
И земля поминутно из-под ног убегает...
А обломки cтраны, на которой стоим мы,
Врассыпную, шумя, в темноту отплывают.

Будем ближе друг другу, когда уязвимы,
Когда камень любой может двинуть лавину,
Будем ближе друг другу, когда темные горы
Своим телом морозным толкают нас в спину.

Будем верны себе, когда строят заборы.
В нас себя ровно столько, сколько мы сможем
Взять тепла от другого, который пусть тоже
Примет наше тепло и в себе сохраняет.

Будем ближе друг другу, ибо нас разделяют.

12 V 1985

Обычный день

каждый в своем коконе
женщина в метро напротив меня
роняет слезы беззвучно и отстраненно
трудно смотреть я пересаживаюсь
теперь вид на красивую пару
очень красивые оба
он в красном берете
на ней леопардовая куртка
неприлично заняты собой
достаю газету
коррупционная афёра
скандал и нехватка денег
на лечение рака
так что все как обычно
нормально
это успокаивает
справляюсь с состоянием раздражения
экстремальные эмоции
это чересчур
 
               Иоанна Вихеркевич

                    ***
великие полагают
что они не в пору этому миру
они стоят на воображаемых вершинах
сверху хуже видимость
мглистый воздух дрожит
и смазывает картину
у малых что внизу крепкие шеи
на крепких шеях держат крепкие головы
в крепких головах
мечта о величии
жизнь крутится там на вершинах
проще всего достичь вершины
глупости

                 ***
умер в нем патриот
не столь великое событие
не остановились планеты
улицы не перестают
гнаться за временем
время сжимается
до капли
поглощает смерть
умер в нем патриот
небольшая утрата
пока он еще
политик
католик
наемник
гражданин
может успеет побыть человеком.

                              Юлиуш Вонтроба

                                          ***
Мне было велено нарисовать Маму, но ничего у меня не вышло.
Наша учительница - как большая сова, проглотившая тысячи книжек
с лупами очков, в которых видит
даже бактерии и мои желания - была возмущена
А ведь если бы вправду посмотрела в меня
то поняла бы что не могу я нарисовать Маму
потому что у Мамуси волосы из ветра и спокойного сна
потому что у Мамуси уста из поцелуев и вздохов Богу
потому что у Мамуси руки из ласки и вечной работы
а когда она меня обнимает я знаю что так будет в раю
поэтому вместо Мамы
я нарисовал алмазные сосульки -
это слезы мамы когда папа приходит пьяный.

Учительница поставила мне единицу.

 

НАЧАЛО                                            © Л.Бондаревский   

               Konstanty Mikiewicz (1911-1935)

Matce

Dziś Wielka Niedźwiedzica wiedzie swoje małe
do czarnych wodopojów.
Patrzyłaś na mnie, matko, wieczór cały
w szarym pokoju.
Myślałaś: jakiś pan przyjechał na krześle,
to nie syn.
Syn jest w mym ciele, gdzie dzwoni przeszłość,
jak miodny płyn.
Do wodopojów go wezmę cichych, jak śmierć
pogodna.
W krześle zostanie obcy, sztywny, wiesz –
w złych, długich spodniach.

               Baczyński Krzysztof Kamil

Lasem

Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy
i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.
Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem
i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?
Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.
Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.
Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem -
- myśliwy z psem, który też był kiedyś człowiekiem.
Listopad 1940r.

                 Bryll Ernest

Psalm stojących w kolejce

Za czym kolejka ta stoi?
Po szarość, po szarość, po szarość
Na co w kolejce tej czekasz?
Na starość, na starość, na starość
Co kupisz, gdy dojdziesz?
Zmęczenie, zmęczenie, zmęczenie
Co przyniesiesz do domu?
Kamienne zwątpienie, zwątpienie

Bądź jak kamień, stój wytrzymaj
Kiedyś te kamienie drgną
I polecą jak lawina
Przez noc.
Przez noc
Przez noc.

Lawina

Tyle się stało i nic się nie stało?
Chociaż się niebo nad nami łamało
Chociaż się otworzyła wielka rana ziemi
Czy zostaniemy dalej głusi, ciemni, niemi
Rozumiejący wszystko ale tak niezmienni
Jak lawina - w płomieniu której się uciera
Skała o skałę. Aby z tego pędu
Zera się wygładzały znowu w obłość zera
W rozwalisko jałowe. Kamienisko błędów?...
 
Bądźmy dla siebie bliscy...

Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają
I co chwila nam ziemia pęka pod stopami...
A te okrawki kraju na którym stoimy
Z hukiem od siebie w ciemność odpływają

Bądźmy dla siebie bliscy kiedy się boimy
Gdy byle kamyk może poruszyć lawiny
Bądźmy dla siebie bliscy kiedy ciemne gory
Odpychają nas nagle swoim ciałem zimnym

Bądźmy dla siebie wierni kiedy rosną mury
Bo tyle w nas jest siebie ile ciepła tego
Które weźmiemy od kogoś drugiego
A drugi od nas weźmie i w sobie zatai

Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają

12 V 1985
Gołąb pocztowy, Pokolenie, Warszawa 1986
Adwent, Aneks, Londyn, 1986

              Anna Nasiłowska

Jak co dzień

każdy we własnej bańce
kobieta w metrze naprzeciw mnie
roni łzy bezgłośnie i bez związku
trudno patrzeć przesiadam się
teraz widok na piękną parę
bardzo urodziwi oboje
on w czerwonym berecie
ona w kurtce w panterkę
nieprzyzwoicie zapatrzeni w siebie
wyciągam gazetę
afera korupcyjna
skandal i brak pieniędzy
na leczenie raka
więc wszystko jak co dzień
normalnie
to uspokaja
radzę sobie ze stanem irytacji
ekstremalne emocje
to za dużo

      Joanna Wicherkiewicz

                     ***
wielcy uważają
że nie przystają do tego świata
stoją na wydumanych szczytach
z góry widzi się gorzej
mgliste powietrze drga
i mąci obraz
mali na dole mają twarde karki
na twardych karkach noszą ciasne głowy
w ciasnych głowach
marzenie o wielkości
życie kręci się pomiędzy szczytami
najłatwiej dotrzeć do szczytu
głupoty

             ***
umarł w nim patriota
najmniej okrutne odchodzenie
nie zatrzymały się planety
ulice nie przestały
ścigać się z czasem
czas kurczy się
do kropli
drąży śmierć
umarł w nim patriota
najmniej okrutne odchodzenie
jeszcze tylko
polityk
katolik
najemnik
obywatel
może zdąży być tylko człowiekie

                           Juliusz Wątroba

                                     ***
Miałem namalować Mamę ale nic z tego nie wyszło
Nasza pani – jak wielka sowa co połknęła tysiące książek
z lupami okularów przez które widzi
nawet bakterie i moje pragnienia – była oburzona
A przecież gdyby naprawdę spojrzała we mnie
to zrozumiałaby że nie mogę narysować Mamy
bo Mamusia ma włosy z wiatru i spokojnego snu
bo Mamusia ma usta z pocałunków i westchnień Boga
bo Mamusia ma ręce z czułości i z wiecznej pracy
a kiedy mnie przytuli to wiem że tak będzie w raju
Więc zamiast Mamy
narysowałem duże diamentowe sople
- to łzy Mamy gdy tata przychodzi pijany
Pani postawiła mi jedynkę

ПЕРЕВОДЫ / ПРОДОЛЖЕНИЕ        НАЗАД      ПОЭЗИЯ         ВОЗВРАТ